Eskilerden...

'''''Kızım uyuyor."Çiçekli battaniye"sinden bir kolunu çıkarmış,diğeri arasıra kıpırdanıp duruyor.Dudakları kapalı,demekki dün bebeğime rahat bir nefes aldırmayan burun tıkanıklığı geçmiş...Hatta arada bir gülüyor,o kdr güzel gülüyor ki dişleri bile görünüyor:))Yine melekler var rüyasında...

Ona bakarken, çok değil bir kaç yıl önce uyandığım bunun gibi sabahlar geldi aklıma.Daha gün ağarmadan kalkardım çoğunlukla,ev soğuk,karnım aç,yetişmem gereken dersler ya da daha fenası sınavlar var...Paldır küldür bir hazırlanış...Üzerini giy,yatağı topla,çantanı kontrol et,otobüs veye tramvay kaçmasın diye saatle sürekli bir bakışma...Bunlar hergün olan şeyler.Ama arada bir olup da, asıl içime oturan bir şey daha mı var acaba?Boğazıma oturan bir yumru...Ta derinlerden gelen bir istek;"keşke annem burda olsaydı."

Ne olurdu olsaydı?????Sabah O beni kaldırmak için uğraşırken edilen binbir naz..."Anne tamam,5 dakika sonra kalkcam ya...''lı tatlı baştansavmalar...Biliyorum çünkü annem beni ne yapıp edip vaktinde kaldıracak...Kalktığımda soba yanmış, ev sıcacık ,kahvaltı hazır olacak...Ve ben ne kdr itiraz etsem de o kahvaltı edilmeden evden çıkılmayacak...

O zamanları net olarak hatırlayamıyorum,acaba bunlar için şikayet eder miydim?Klasik arkadaş dertleşmelerinde kesin bir kaç cümle geçmiştir bununla ilgili...Şimdi olsa...Şimdi olsa annemin kıymetini bilmeye çalışırdım.Bana ben hiç farketmeden sağladığı huzur ortamından son zerresine kdr yararlanırdım.Yok belki de farkettim ama önemsemedim.nasıl olsa annem hep benimle olacak,bu yaşadıklarımı bana hep yaşatacaktı ya...NE YANILGI!!!!!!!!Ölümün varlığını bildiğim halde,onu hep bizden çoook uzaklarda varsaymam..."Annem ölürse..."diye başlayıp da sonra hemen kafamdan attığım cümleler...Ölümü anneme konduramayışım...

Oysa ölüm herkese konuyor.Annem olmazsa olmaz sandığım hayat,onun olmadığı iki yıldır hala olmaya devam ediyor.Ve Allah bilir daha ne kdr olacak...

İnsan vefasız...En sevdiklerine bile...'''''

Üç yıl önce blogcuda paylaştığım bir yazım.Anneciğimin ölüm yıldönümü yaklaşırken ara ara içime çöken karamsarlığı yansıttığı için yeniden yayımlamak istedim.
Yasağın kalkması mutlu etti beni,kendimi fazlasıyla yalnız hissetmeye başlamıştım.

''Şimdi mi?''

Yüksek lisans mülakatı için okuluma gitmiştim bugün.Güya mülakattı yani sözlü sınav olacaktı ama sonra yazılı yapmaya karar verdiler.E biz sözlü diye gittik,kalem,silgi bir şey yok yanımızda.Hemen kantine koşuşmalar başladı tabi.Ben de aldım kalemimi,çıkarken asansöre bineyim dedim,bu yaşta kolay mı dört kat çıkmak:)

Kimden genal

Kimden genal

Asansöre bindim,kapı kapandı ve aynı anda ışık da söndü.Önce sakindim.Genelde öyleyimdir.Ve sanıyordum ki hep öyle olurum...Ama sadece iki dakika sürdü sakinliğim.Sonra telaşlandım.Telefon da çekmiyor...Kapıya vurdum,seslendim,bir yandan da çağrıya basıyorum.Ama net olarak hatırladığım şey:Çok korkuyorum

Kimden genal

''Şimdi mi?'' diye aklımdan geçirdiğimi hatırlıyorum.Filmlerde gördüğüm sahneler aklıma geliyor,bir süre sonra havasız kalabileceğimi düşünüyorum ve yine ''Şimdi mi?Herkese gelecek olan bana şimdi mi geldi?Daha erken değil miydi?''
İnsan ne tuhaf.Demekki yüz yıl yaşasam hala ölmek için erken olduğunu düşüneceğim.Madem bu dünyayı bu kdr seviyorum,madem ayrılmak ihtimali bile beni korkudan delirtiyor öyleyse neden böylesine sevdiğim dünyada her günüm şenlik havasında geçmiyor?İlginç...

Asansör şöyle birşey olsa

Kimden genal

hiç değilse dış dünyayla iletişim devam ettiği için o kdr çok korkmam.Ama malesef bunlardan değil...Neyse fazla uzatmayayım.Sesimi duydular ve kapıyı açtılar.O kdr mutlu oldum ki...

Kimden genal

Giittim yazılıma girdim.Tabi merdivenleri kullanarak.Dört kat da neymiş,vız gelir:)Şimdi gülüyorum ama ciddi ciddi ölüyorum sandım:)Dikkat edin ha!

''Bizi kim gömecek peki öldüğümüzde?''

Kimden Başlıksız Albüm

Elmas ve Gizem Nazlı öldü:(Bu fotoyu dün akşamüstü parkta çekmiştim,biraz dolaşsınlar diye gittiğimizde.Eve geldiğimizde birşeyleri yoktu aslında ama yarım saat sonra Elmas öldü.Kübranaz o kdr üzüldü ki,çadırına girip ağlaya ağlaya neredeyse bir saat geçirdi.Ne dediysem teselli edemedim.Gizem Nazlı'yı suçluyordu Elmas'ın ölümünden dolayı ama sabah kalkıp onun da öldüğünü görünce düşünün artık ne hale geldiğini.''Ne güzel kardeşim olmuşlardı anne,niye öldüler?''sürekli tekrar ettiği cümle.
Kabullendikten sonra onları ne yapacağımızı soruyor.Balıklarını ve Pembiş'i yaptığımız gibi onları da gömeceğimizi söylüyorum.Ve beni şok eden soruyu soruyor:''Bizi kim gömecek peki öldüğümüzde?''!!!
Açıkçası hiç beklemediğim bir soruydu ve cevabını düşünmüşlüğüm de yok daha önceden.İnsan böyle bir şeyi durduk yerde neden düşünsün ki?Düşünmez tabi.Ama bugün sabahtan beri bunu düşünüyorum.Kübranaz'a ''O zaman yanımızda kim olursa onlar gömer.'' dedim;''Babam mı?''dedi!
Gerçekten beni kim gömecek?Beni seven biri mi?Bunu ister miyim?Gerçi o zaman bu benim için önemli olmayacak ama Yakışıklımın beni gömmesini ister miyim bilmiyorum.Annemin ölü ama hala güzel olan yüzüne defalarca baktım,''Bakma korkarsın''diyenlere inat.İnsan annesinden korkar mı...Sanki kafamda ona ait daha fazla görüntü olsun istiyordum.Ya da öldüğünü kabullenmem aksi durumda çok zor olacakmış gibi geliyordu bana.Aslında öyle olmadığını da gördüm.Ölümü kabullenmek zor değil.Ama bunu bu kdr doğal karşılamak bana tuhaf geliyor.Ölümü hep kendimizden ve sevdiklerimizden uzak düşünürüz ya,sonra onlardan biri öldüğünde ilk yaşadığımız şey büyük bir şoktur.Ölüm vardır evet ama bize de mi vardır!
Bize de var olduğunu görüyoruz elbet.Ama bir şarkı sözü var Patty Loveless'ın:''Time will ease your pain.''Bu sözü bu kdr sık kullanacağımı düşünmezdim ama gerçekten de zamanın ilaç olmadığı hiç bir acı yok.Nereden nereye geldim;evet annemin yanındaydım ama gömülürken değil.Beni tanımayan birileri gömsün beni,böylesi daha iyi sanki.Henüz beş yaşında bile olmayan bir çocuğun basit sorusu tüm günümü altüst etti...

Kimden Başlıksız Albüm

Kimden Başlıksız Albüm

Biraz önce bu filmi izledim televizyonda.Bu kdr güzel olmasını beklemiyordum izlemeye başlarken ama güzeldi.Özellikle takılıp kaldığım bir konuyu işliyordu;yapmak istediğin şeyi erteleme,yap.Daha sonra vaktimiz olduğundan nasıl bu kdr emin olabiliyoruz değil mi.Son sahnelerden birinde hocanın bir kitabının ismini gördüm:''Sadece Yapmadıklarımızdan Pişman Oluruz.''.......